SurfaWhile Story: Surf Music in Tarantino’s Pulp Fiction


N: 36° 46′ 41.7324” W: 119° 25′ 4.5516”

Surf Rock

Surffilms zijn een klein maar succesvol genre van films. De meeste bekende film met verwijzingen naar de surfcultuur is toch wel de klassieker Pulp Fiction van Tarantino. De soundtrack bevat muziek van befaamde artiesten zoals Dick Dale & The Tornadoes. De muziek is ‘weird and wonderfull’ net als Tarantino zelf. Dit maakt het de perfecte soundtrack voor een surf roadtrip.

Highlights van de Soundtrack:

  • Bustin’ Surfboards: Door The Tornadoes
  • Misirlou: Door Dick Dale (as Dick Dale & His Del-Tones)
  • Rumble: Door Link Wray And His Raymen
  • Surf Rider: Door The Lively Ones

Surf & Pulp Fiction

Tijdens de openingsscène van de film zwelt de galm van de Dick Dales-gitaar intens op, terwijl het personage van Amanda Plummer haar bekende cafe scene uitspeelt. Het nummer is het iconische Misirlou. In een interview met Actionzone in 2015 gaf Tarantino ons inzicht in zijn eclectische muziekbibliotheek. Hij reageerde in 1994 op het gebruik van Misirlou:

” Het hebben van ‘Misirlou’ als het opening nummer is zo intens. Het geeft aan dat je een episch verhaal kijkt, je kijkt naar een grote, oude film. Het nummer zet een standaard die de film nu moet waarmaken. “

Dit nummer is niet alleen de introductie van Pulp fiction, maar introduceerde ook een een nieuwe culturele fascinatie voor surf muziek en cinematografie. De muziek in Pulp Fiction benadrukte het belang van een delicaat samenspel tussen hoge kijkcijfers en de invloeden van underground cultuur. Wat de underground film industrie en Surf Rock muziek samen heeft gebracht. De soundtrack debuteerde op 21 op de Billboard 200, en kreeg een jaar later een tweede release door surflabel Del-Fi als onderdeel van een verzamelalbum ‘Pulp Surfin’. Het titelnummer ‘Misirlou’ van Dick Dale werd later gesampled als de belangrijkste riff in de Black Eyed Peas-hit van 2006, ‘Pump it’.

Pulp fiction is verweven met de hedendaagse surfcultuur. Het is ook de perfecte muziek voor een roadtrip met je maten. De muziek is luid, energiek en de iconische soundtrack zal menig surfer in de stemming voor een surf sessie brengen. Pulp fiction is zo’n klassieke film dat we vaak niet nadenken over de muziek er achter. Als je er echter naar luistert en je ogen sluit, kun je het Califonische zand tussen je tenen en de zeewind in je nek bijna voelen.

De film zelf was een eerbetoon aan de pop cultuur en ‘crime noir’ films uit de jaren 50. Tarantino balanceert de duisternis van de film zelf met de heldere tonen van vrolijke Surf Rock. Dick Dale kreeg de naam “The king of surf rock”. Hij bracht een nieuwe stijl van reverb gitaar in een genre dat niet veranderd was sinds de dromerige muziek van de Beach Boys. Naar mijn mening was hij de Quentin Tarantino van de surf muziek.

Tarantino’s liefde voor surfmuziek

Het is typisch van Tarantino om een klein genre van muziek te tonen in een film die beroemd is geworden vanwege de intergratie van pop cultuur. Hij gebruikt bijvoorbeeld nep industrieën in Pulp Fiction zoals The Big Kahuna Burger en Appleby’s sigaretten.

Dit is een in indicatie van Tarantino’s liefde voor zijn ‘indie’-culturen en zijn afkeur van productplaatsing in films. Hij verwerpt de suggestie dat grote industrieën bepalen welke golven we surfen. Het gebruik van Surf Rock muziek maakte de film direct populair binnen de surfwereld. Daarnaast gaf het legitimiteit aan de film als een indie productie.

Dick Dale: Hij brak door het stigma van luchtige liedjes tijdens de zonsondergang die de surfmuziek domineerde. Met Dale vond Tarantino een perfecte match voor het surrealisme van de film en de ongemakkelijke spanning van het karakter van Travolta. Tarantino liet de muziek het verhaal leiden in plaats van het tussen gesprekken door te laten spelen.

Tarantino zei: “Als ik echt ga zitten om iets te schrijven, pak ik mijn muziekbibliotheek en zoek ik nummers die het ritme van de film weerspiegelen. Het was de Dick Dale en Del Tones cover van ‘Misirlou’ die de iconische duisternis van Pulp Fiction belichaamt. Dale was een groot figuur in de surfgemeenschap van zijn tijd. Hij maakte een wereldwijde indruk toen hij de eerste 100-watt gitaarversterker produceerde met fender. Deze zware versterker was perfect voor Dale omdat hij hiermee nog harder en agressiever zijn gitaar kon bespelen.

The Tornadoes: Dick Dale was niet de enige Surf Rock icoon die in de soundtrack van de film aan bod kwam. Ook The Tornadoes verschijnen om  toe te voegen aan de geloofwaardigheid van rol van  de surf cultuur in Pulp Fiction. Ze waren de eerste Britse band die ooit de nummer 1 positie op de Amerikaanse hitlijst behaalde. Het nummer Dustin’ Surfboards, geproduceerd door de beruchte Joe Meek, is een opmerkelijke aanvulling op de muzieklijst van Pulp Fiction.

Conclusie

Tarantino is een meester in zowel de blockbuster and indie filmprojecten. Zijn interesse in surf muziek is een bewijs van zijn liefde voor het obscure en ondergewaardeerde. Tarantino geeft zelfden commentaar op het gebruik van surf rock in de film. Hij gaf een opmerking van inzicht in zijn keuze en dat was dat het not done is om muziek te gebruiken dat al in andere films voorkomt. Hij lijkt altijd nieuwe genres en nummers te willen vinden om vervolgens vanuit de muziek de film te schrijven. Het gebrek aan aandacht voor surfmuziek door het reguliere publiek betekende dat het het perfecte geluid was om te gebruiken voor een Tarantino-film. Hij bouwt personages uit de gitaarriffs en dialoog uit de drumpatronen.

De relatie tussen een regisseur en hun muzikale inspiratie is vaak een goed bewaard geheim. Voorbeeldbibliotheken behoren tot de meer gewaardeerde bezittingen van muzikanten en filmmakers. Ondanks de grote behoefte van de samenleving om haar  aandacht te richten op onafhankelijke en nichekunstenaars, is het voor veel mensen een zeldzaamheid geworden om dit bewustzijn te vestigen. Quentin Tarantino wijkt echter, net als in veel andere levensrichtingen, af van een pad van gemeenschappelijk gedrag.

Share :
Related Posts

Leave Your Comment